Emocje jako życiowy kompas
Emocje towarzyszą nam od urodzenia.
Są jak mapa albo kompas – pokazują, czego potrzebujemy, gdzie są nasze granice, co nam służy, a co nie.
Gdy czujemy spokój i radość, jesteśmy otwarci na ludzi i nowe doświadczenia.
Gdy pojawia się złość – często oznacza to, że ktoś przekroczył nasze granice.
Smutek mówi o stracie, lęk o potrzebie bezpieczeństwa.
Każdy z nas ma ten „system” wbudowany.
Sztuką nie jest pozbywanie się emocji, ale nauczenie się ich rozumienia i regulowania.
To podstawowa umiejętność – tak samo ważna jak nauka czytania.
Dzieci w świecie nadmiaru bodźców
Dzisiejsze dzieci żyją w świecie intensywnym.
Hałas, światła, duże grupy, tempo dnia, ekrany, ogrom informacji – wszystko to sprawia, że dzieci bardzo łatwo się przebodźcowują.
Po całym dniu w szkole czy przedszkolu często nie mają już zasobów, by „ładnie się zachowywać”.
Ich układ nerwowy woła o pomoc.
Dlatego na zajęciach Emotki tak dużą wagę przykładamy do:
- zatrzymania się
- bycia „tu i teraz”
- kontaktu z ciałem i emocjami
- bezpiecznej, spokojnej struktury
Dla wielu dzieci to pierwszy moment w ciągu dnia, w którym naprawdę mogą odetchnąć.
Trudne zachowania to wierzchołek góry lodowej
To, co widzimy jako „trudne zachowanie”, jest tylko wierzchołkiem góry lodowej.
Pod powierzchnią kryją się emocje, zmęczenie, napięcie, nadmiar bodźców.
Krzyk, wybuch złości czy zamknięcie się w sobie nie są atakiem na rodzica.
To sposób, w jaki dziecko próbuje się uregulować.
Pomaga tu spojrzenie na tzw. strefy regulacji:
- strefa żółta – odpoczynek i regeneracja
- strefa zielona – spokój, gotowość do nauki i relacji
- strefa czerwona – walka lub ucieczka, silne emocje
- strefa niebieska – zamrożenie i wycofanie
Dziecko wracające ze szkoły rozdrażnione i marudne często jest w strefie czerwonej.
Najpierw musi odreagować, by móc wrócić do równowagi.
Gdy rodzic rozumie ten mechanizm, łatwiej mu towarzyszyć, zamiast brać wszystko do siebie.
Dorośli też są w emocjach
Nie da się wspierać dziecka, całkowicie ignorując siebie.
Dzieci bardzo mocno „czytają” emocje dorosłych – poprzez ton głosu, napięcie w ciele, sposób reagowania.
Zmęczony, przebodźcowany dorosły ma mniej zasobów na regulowanie dziecka.
Dlatego tak ważne jest, by rodzice:
- zauważali swoje emocje
- nazywali je
- dbali o regenerację
Czasem wystarczy zadać sobie trzy proste pytania:
- Co teraz czuję?
- Gdzie czuję to w ciele?
- Czego w tym momencie potrzebuję?
To nie egoizm.
To odpowiedzialność.
Szczęśliwa mama to szczęśliwe dziecko
Każdy z nas ma swoje sposoby na ładowanie baterii:
- spacer
- kontakt z naturą
- ruch
- aromaterapia
- malowanie, muzyka, cisza
Nie muszą być spektakularne.
Ważne, by były regularne.
Bo dziecko nie potrzebuje idealnego rodzica.
Potrzebuje wystarczająco dobrego, obecnego i świadomego.
Emocje jako fundament na przyszłość
Dziecko, które:
-
- rozumie swoje emocje
-
- wie, co jest dla niego ważne
-
- potrafi nazwać potrzeby
-
- ufa sobie
lepiej radzi sobie z wyzwaniami – w szkole, w relacjach, w dorosłym życiu.
Dlatego rozwój emocjonalny nie jest „dodatkiem”.
Jest fundamentem, na którym buduje się całą resztę.
Chcesz dowiedzieć się więcej?
Jeśli szukasz wsparcia dla dziecka i dla siebie zapraszam do Klub Budowania Relacji zajęcia dla dzieci
Podobał Ci się ten tekst?
Raz w miesiącu wysyłam inspiracje dla rodziców
i zaproszenia na bezpłatne spotkania.
Szanuję Twój czas i prywatność – możesz w każdej chwili wypisać się z newslettera jednym kliknięciem.
Numer telefonu jest opcjonalny i służy jedynie do przypominania SMS o bezpłatnych spotkaniach dla rodziców.